آرنج تنیسبازان
آرنج تنیس بازان، که از نظر پزشکی به عنوان اپی کندیلیت جانبی شناخته میشود، وضعیتی است که با درد و التهاب تاندونهایی که به بیرون آرنج متصل میشوند مشخص میشود. این وضعیت نه تنها بازیکنان تنیس را تحت تأثیر قرار میدهد بلکه میتواند در هر فردی که فعالیتهای تکراری با دست را انجام میدهد، مانند نقاشی، لوله کشی و استفاده از ماوس کامپیوتر، رخ دهد. این وضعیت در درجه اول با استفاده بیش از حد از عضلات بازکننده ساعد همراه است که منجر به میکروتروما میشود و باعث درد و ناراحتی میشود.
علائم آرنج تنیس بازان
بیماران معمولاً درد در قسمت خارجی آرنج را تجربه میکنند که ممکن است به سمت ساعد انتشار پیدا کند. علائم رایج عبارتند از:
- درد و حساسیت: درد قابل توجه در سطح بیرونی (خارجی) آرنج که با حرکات خاص بدتر میشود.
- ضعیف شدن قدرت گرفتن : مشکل در گرفتن اشیا، مانند هنگام دست دادن یا بلند کردن وسایل.
- انتشار درد: دردی که به ساعد گسترش مییابد، بهویژه در حین حرکات پیچشی.
علل و عوامل خطر
آرنج تنیس بازان از خم شدن و باز شدن مکرر آرنج ناشی میشود که منجر به التهاب تاندونها میشود. عوامل زیر ممکن است خطر ابتلا به آرنج تنیس بازان را افزایش دهد:
- سن: بیشتر در بزرگسالان 30 تا 60 ساله شایع است.
- خطرات شغلی: مشاغلی که نیاز به حرکات مکرر مچ دست دارند، مانند لوله کشی یا نجاری، میتوانند افراد را مستعد این وضعیت کنند. خانهداری نیز از مشاغل خطرزا است.
- مشارکت ورزشی: عمدتاً در ورزشهایی که شامل حرکات مکرر بازو هستند، به ویژه ورزشهای تنیس یا راکت یافت میشود.
تشخیص
یک پزشک متخصص، آرنج تنیس بازان را معمولاً از طریق معاینه فیزیکی و شرح حال بیمار تشخیص میدهد. آزمایشات تشخیصی ممکن است شامل موارد زیر باشد:
- اشعه ایکس: برای رد سایر مشکلات مربوط به استخوان.
- MRI: برای ارزیابی میزان آسیب و التهاب تاندون.
- الکترومیوگرافی (EMG): برای ارزیابی عملکرد عصب در آرنج.
گزینههای درمان
مدیریت آرنج تنیس بازان معمولاً شامل رویکردهای محافظهکارانه با هدف کاهش درد و بازیابی عملکرد است:
- استراحت: اجتناب از فعالیتهایی که باعث درد میشوند برای بهبودی ضروری است.
- یخ درمانی: استفاده از کمپرس یخ به مدت 15 تا 20 دقیقه، چند بار در روز، میتواند به کاهش التهاب کمک کند.
- دارو: داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs)، مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن، به مدیریت درد و تورم کمک میکنند. در برخی موارد، تزریق کورتیکواستروئید ممکن است برای درد شدید توصیه شود.
- فیزیوتراپی: تمرینات خاصی که قدرت مچ دست و ساعد را هدف قرار میدهند میتوانند نقش مهمی در بهبودی داشته باشند. ورزشهایی مانند کششهای خمکننده و اکستانسور مچ دست و روتینهای تقویتی ساعد باید به تدریج معرفی شوند.
استراتژیهای مراقبت در منزل
به بیماران توصیه میشود برای حمایت از بهبودی، درمانهای خانگی زیر را اجرا کنند:
- پروتکل: RICE استراحت، یخ، فشردهسازی و بالا نگه داشتن دست در مرحله مدیریت اولیه حیاتی هستند.
- بریس یا آرنجبند فشاری: استفاده از آرنجبند ممکن است حمایت بیشتری را فراهم کند و فشار روی تاندونها را در طول ریکاوری کاهش دهد.
- تنظیم رژیم غذایی: گنجاندن غذاهای ضدالتهابی در رژیم غذایی، مانند ماهیهای چرب و سبزیجات برگدار، میتواند باعث بهبودی شود.
اقدامات پیشگیرانه
برای جلوگیری از عود آرنج تنیس بازان، بیماران باید این اقدامات احتیاطی را در نظر بگیرند:
- تکنیک مناسب: شرکت در ورزش یا فعالیتهای بدنی با فرم و تمرین مناسب میتواند خطر آسیب را کاهش دهد.
- تنظیمات ارگونومیک: اجرای روشهای ارگونومیک، بهویژه برای کارهایی که شامل حرکات مکرر بازو میشوند (مانند استفاده صحیح از ماوس در رایانه)، برای کاهش فشار بسیار مهم است.
- تمرینات تقویتی: انجام منظم تمرینات ساعد باعث افزایش انعطافپذیری تاندون و عملکرد کلی شانه و آرنج میشود.
چه زمانی باید به دنبال مراقبت پزشکی بود؟
اگر علائم با وجود مراقبتهای خانگی ادامه پیدا کرد یا بدتر شد، بیماران باید با پزشک متخصص مشورت کنند. علائمی که نیاز به توجه فوری دارند عبارتند از:
- درد یا تورم مداوم که فعالیتهای روزانه را محدود میکند.
- علائم جدید مانند قرمزی، گرمی یا تودههای قابل مشاهده در نزدیکی مفصل آرنج.
نتیجهگیری
آرنج تنیس بازان یک بیماری شایع است که میتواند تأثیر قابل توجهی بر زندگی روزمره داشته باشد. مداخله زودهنگام از طریق درمان محافظهکارانه، آموزش تکنیکهای مناسب در طول فعالیتها و اقدامات پیشگیرانه میتواند به بیماران کمک کند تا علائم خود را به طور مؤثر مدیریت کنند و خطر عود را کاهش دهند. برای مشاوره تخصصی و درمانی، به متخصص ارتوپدی مراجعه کنید.
